Dzień: 20 czerwca 2017

Sąd Najwyższy odpowiadając w dniu 21 marca 2017r. sygn. akt. III CZP 110/16 na pytanie prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 24 października 2016 r., sygn. akt II Cz 1064/16:

„Czy w świetle zakazu sformułowanego w art. 1047 k.c. dopuszczalne jest zawarcie umowy o zrzeczenie się prawa do zachowku pomiędzy przyszłym spadkodawcą i uprawnionym do zachowku spadkobiercą ustawowym, na podstawie stosowanego odpowiednio art. 1048 k.c.?”

podjął uchwałę następującej treści:

Dopuszczalne jest zawarcie umowy zrzeczenia się prawa do zachowku (art. 1048 k.c.).

Sąd Najwyższy wskazał, że za treścią uchwały przemawiają względy doktrynalne. Nigdzie w przepisach kodeksu cywilnego nie ma zakazu zrzekania się w drodze umowy prawa do zachowku. W art. 1047 k.c. wskazano jedynie, że umowa o spadek po osobie żyjącej jest nieważna. Jednakże, na co zwrócił Sąd Najwyższy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z przyszłą wierzytelnością pieniężną. Skoro zatem ustawodawca dopuścił możliwość zrzeczenia się prawa do dziedziczenia, to wnioskując z większego na mniejsze (a maiori ad minus), dopuścił także ograniczenie zrzeczenia się jedynie do zachowku.

Nadto Sąd Najwyższy podkreślił również, iż za możliwością zrzeczenia się prawa do zachowku wypowiedział się także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2013 r., P 56/11, OTK-A Zb.Urz. 2013, nr 6, poz. 85.

Umowa zrzeczenia się prawa do zachowku niewątpliwie pozwoli w sposób precyzyjny uregulować przyszłą sukcesję oraz umożliwi uelastycznienie prawa spadkowego poprzez poszerzenie praw spadkodawcy.

Źródło:

http://www.sn.pl/aktualnosci/SitePages/Komunikaty_o_sprawach.aspx?ItemSID=164-271e0911-7542-42c1-ba34-d1e945caefb2&ListName=Komunikaty_o_sprawach

0